Ερωτήματα και σκέψεις πάνω σε αυτά

Από τι θέλουν να απαλλαγούν; Αυτοί που παλεύουν για κάτι, τι δεν τους αρέσει και φωνάζουν συνέχεια; Γιατί κλείνουν οι δρόμοι κάθε λίγο και λιγάκι και δεν μπορούν κάποιοι άλλοι να πάνε στη δουλειά τους; Γιατί αντί να φωνάζει μόνο ο κόσμος, υπάρχουν και κάποιοι με τις γνωστές μολότοφ που τις πετάνε "όπου" βρουν; Τι θέλει ο κόσμος που φωνάζει, καίει, σπάει; Ο κόσμος που επιτίθεται στους μπάτσους; Γιατί λέει τους αστυνομικούς μπάτσους;

Πολλά ερωτήματα, ε;

Κάθε φορά, που κλείνει ο δρόμος, τουλάχιστον στην προ-Δ.Ν.Τ. εποχή περισσότερο, υπάρχει κόσμος που αγανακτά για το ότι οι δρόμοι είναι κλειστοί, πως θα πάει στη δουλειά του και άλλα τέτοια σχετικά.

Έχει λεχθεί παλιότερα, πως για τις φωτιές εντός πόλης, υπάρχουν περισσότερες αντιδράσεις από ότι για αυτές εκτός πόλης, δηλαδή τα δάση.

Ας το πάρουμε κάπως μαθηματικά το θέμα. Υπάρχει μια κατάσταση, απαράδεκτη, γενιά των 700 ευρώ κ.τ.λ. , σύνταξη στο "αν ζήσεις θα την πάρεις", υγεία σε ράντζα και άλλα τέτοια κοινωνικά.

Ο καπιταλισμός βασίζεται στη διακίνηση του χρήματος. Γενικά, το χρήμα πρέπει να κυκλοφορεί. Από εκεί, έρχονται οι εκατοντάδες διαφημίσεις για ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές, που μερικές φορές δε τις χρειάζεται κανείς, διαφημίσεις αυτοκινήτων, του στυλ "είσαι βλάκας αν δεν έχεις αυτό το αμάξι", και πολλά ακόμα καλούδια που μπορεί να μάθει κανείς για αυτά από την τηλεόραση, ανά 15 με 20 λεπτά και για περίπου 5 λεπτά συνεχόμενα, από το ραδιόφωνο με διαφορετικές συχνότητες ανά σταθμό, από τα κουλ περιοδικά που έχουν τα πάντα για τα τελευταία gadgets αξεσουάρ και διάφορα μικρά χρήσιμα πράγματα όπως "κρατήστε τον καφέ σας ζεστό μέσω USB", "βράστε τα αυγά σας με το αυγουλοθερμόμετρο" και κάτι τέτοια. Ακόμα και αν δεν έχει κάποιος επαφή με όλα αυτά, οι γιγαντοαφίσες θα βοηθήσουν!

Όλοι είναι χρήστες κάποιων νόμιμων ναρκωτικών. Είτε σε μεγάλο, είτε σε μικρό βαθμό. Καφές, τσιγάρα, αλκοόλ. Χωρίς καφέ δεν μπορείς να ξυπνήσεις, χωρίς αλκοόλ δε θα διασκεδάσεις, χωρίς τσιγάρα δε θα περάσει η ώρα. Βέβαια, σε καμιά περίπτωση δεν είναι μόνο αυτοί οι συσχετισμοί. Ο καθένας έχει το δικό του λόγο. Ναρκομανείς. Όσοι παίρνουν ναρκωτικές ουσίες, που σύμφωνα με τη νομοθεσία είναι παράνομες, χαρακτηρίζονται ναρκομανείς. Οι προαναφερθέντες, είναι "υγιή" άτομα. Και να ο πρώτος διαχωρισμός. Δε θα αναπτυχθεί άλλο το θέμα, απλά θα αναφερθεί το εξής: μπορεί ο χρήστης ηρωίνης να μην μπορεί να δουλέψει, αλλά ο χρήστης κοκαΐνης μπορεί να το κάνει αρκεί να έχει τη δόση του μαζί. Αυτό νομιμοποιεί την κοκαΐνη στα μάτια σας; Από τη στιγμή που νομιμοποιείτε ηθικά τους χρήστες με βάση την παραγωγικότητά τους, είστε ότι είναι και τα αφεντικά.

Άρα, λοιπόν, καλά κάνουν και πετάνε στα σκουπίδια όσους πλέον δε μπορούν να δουλέψουν δίνοντάς τους μια σύνταξη πείνας. Αφού δεν παράγουν έργο δε χρειάζονται και καύσιμα. Να και ένα από τα πράγματα που δεν αρέσει σε όσους φωνάζουν. Φυσικά, και προηγουμένως συναντήθηκε κάτι που δεν αρέσει στον κόσμο που φωνάζει. Ο κοινωνικός ρατσισμός που προκύπτει από την αυτοδιαχείριση του σώματος με τρόπο που δεν νομιμοποιείται ηθικά ή, για να ειπωθεί καλύτερα, νομικά, εφόσον οι νόμοι, όπως περνάνε από την τηλεόραση στα μυαλά των τηλεθεατών, πείθουν αυτούς για την ηθική τους.

Και οι μολότοφ που πέφτουν; Αλήθεια, γιατί καίνε την Αθήνα; Αρχικά, ας ανοίξουμε δύο θέματα. Σε κάθε πορεία, υπάρχει αστυνομία. Με πρόσχημα τις επιθέσεις των κουκουλοφόρων, οι πορείες αστυνομεύονται για την διαφύλαξη της κοινής ειρήνης. Παρ' όλα αυτά, ο σκοπός της αστυνόμευσης των πορειών δεν σταμάτησε εκεί. Διαδηλώσεις έχουν δεχθεί επιθέσεις ώστε να διακοπούν, άλλες την ώρα που έφταναν στο τέλος τους για να συλληφθεί κόσμος και άλλα σκηνικά. Όλα αυτά, έγκεινται στο ρόλο της καταστολής των διαδηλωτών μέσω των μπάτσων με εντολές των εξουσιαστών. Εξουσιαστές είναι όσοι έχουν κρατική, νομική, οικονομική ή και άλλες μορφές εξουσίας στα χέρια τους. Αυτοί, λοιπόν, ενώ ψηφίζονται για να κάνουν καλό ( λέμε τώρα ) και επικαλούμενοι τη δημοκρατία και την κοινή ειρήνη, προσπαθούν να κλείσουν τα στόματα όσων φωνάζουν στους δρόμους. Κατά αυτόν τον τρόπο, με πρόσχημα τις φθορές ή και μερικές φορές, πράγμα που συνηθίζεται τελευταία, χωρίς καν αφορμές, δίνουν εντολές στους μπάτσους να διαλύουν πορείες ή να κάνουν συλλήψεις ή ότι άλλο χρειάζεται για να επιτευχθεί η καταστολή.

Πρέπει να σημειωθεί, πως ο τρόπος που γίνεται η καταστολή είναι τέτοιος, ώστε να υπάρχει πάντα μια μερίδα ανθρώπων που να επιθυμεί την καταστολή. Πρώτα, ήταν οι καταστηματάρχες που φώναζαν για τα σπασμένα. Εδώ πρέπει να σημειωθεί πως το κράτος δε δίνει άδεια σε μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας αν δεν είναι ασφαλισμένο, που σημαίνει πως τα σπασμένα είναι πληρωμένα από την αρχή. Αργότερα, ήρθαν και οι εργαζόμενοι, να φωνάξουν πως τα μαγαζιά σπάζονται και αυτοί χάνουν τις δουλειές τους γιατί το μαγαζάκι που δούλευαν δεν μπορεί να επισκευάσει τις ζημιές. Μπορεί κανείς να υποθέσει πως απλά καβαντζώθηκε ο ιδιοκτήτης από την ασφάλεια και πάει για άλλα. Όταν ο στενόμυαλος εργαζόμενος που φιλάει κατουρημένες ποδιές για να βρει δουλειά και μπορεί και να ψηφίζει και κάποιους για να καβαντζώσει και αυτός με τη σειρά του μια θεσούλα στο δημόσιο στρέφεται εναντίον των διαμαρτυρόμενων, όντας ξεπουλημένος στα αφεντικά και την εξουσία, ή θα ζητήσει κι άλλη καταστολή ή θα υποστηρίξει χαρούμενος τη νέα στρατηγική του υπουργείου δημόσιας τάξης ( προστασίας ευυπόληπτων πολιτών ) για τις πορείες κ.τ.λ. .

Τι γίνεται όμως στις πορείες; Όσοι έχουν τέτοιες απορίες, γιατί δεν πάνε σε μια-δυο πορείες να δουν μόνοι τους; Πόσα μπορεί κανείς να μάθει από τον καναπέ του; Τα μικρά παιδιά μαθαίνουν για την καμηλοπάρδαλη και πηγαίνουν στον ζωολογικό κήπο να τη δουν και από κοντά. Και για το λιοντάρι μαθαίνουν και το βλέπουν και αυτό. Αυτοί που δεν πάνε στις πορείες να μάθουν τι είναι; Τι γίνεται; Φοβούνται; Και το παιδάκι γιατί δε φοβάται το λιοντάρι; Ή μήπως η τηλεόραση είναι η μόνη αλήθεια για αυτούς;

Ο άνθρωπος καταλαβαίνει και αποστηθίζει. Η τηλεόραση είναι ζωντανή. Οι κινούμενες εικόνες μέσα της είναι ο παράδεισος του ματιού. Να βλέπει πράγματα να κινούνται. Και πόσο μάλλον όταν δε χρειάζεται να περπατά ή να οδηγεί. Ξεκούραστο. Και όπως βλέπει παθητικά ακούει και παθητικά. Αλλά και ακούει και βλέπει. Και οι εικόνες και τα λόγια αποθηκεύονται και συνδυάζονται. Ναι. Έχει κριτική ικανότητα ο άνθρωπος. Αλλά από ότι φαίνεται, δεν την ασκεί σωστά. Αν δε δει την πραγματικότητα, θα κρίνει άλλα αντί άλλων. Και έτσι, το ρητό "πίστευε και μη ερεύνα" στοιχειώνει ακόμα και τις μέρες. Τις μέρες που η γνώση είναι προσιτή σε όλους.

Αντ' αυτού, ας βγει έξω να δει τι γίνεται. Να πάρει ένα κείμενο από αυτά που μοιράζονται στο δρόμο, στις πορείες, στις συγκεντρώσεις, στις μικροφωνικές. Πραγματικότητα. Αληθινή ζωή. Όχι κινούμενες εικόνες σε ένα κουτί. Άσε που κάνει και καλό το περπάτημα.

Και τι είναι τελικά αυτές οι μολότοφ; Κάτι μπουκάλια που τα χρησιμοποιούν οι δημοσιογράφοι για να τρομοκρατήσουν τον κόσμο που τους ακούει και τους βλέπει. Υπάρχουν, ναι, και είναι αληθινές αλλά, δεν έχουν και πολύ σχέση με αυτό που γνωρίζει ο τηλεθεατής. Η φωτιά, από μόνη της, δίνει ζεστασιά, καταστρέφει, απωθεί. Και αυτοί είναι μερικοί από τους λόγους που χρησιμοποιείται. Αλλά αυτή η μορφή βίας δεν χρησιμοποιείται για να χρησιμοποιηθεί και μόνο. Ο σκοπός είναι αυτός και μόνο αυτός που χρησιμοποιούνται τα όποια μέσα χωρίς όμως αυτά να αγιάζονται. Το πύρινο οδόφραγμα που έχει στηθεί στο δρόμο είναι για να προστατέψει όσους φωνάζουν από τις δυνάμεις καταστολής. Και αυτός είναι ο πρώτος τρόπος που χρησιμοποιείται η φωτιά, ως αμυντικό μέσο. Αυτό στην τηλεόραση μεταφράζεται ως "έβαλαν φωτιά σε κάδους απορριμάτων" και τέτοια παρεμφερή.

Το Δεκέμβρη του 2008, όταν ο μπάτσος Κορκονέας μαζί με τον συναδερφό του Σαραλιώτη σκότωσαν τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, ακολούθησαν πάμπολλες επιθέσεις, σε τράπεζες, πολυεθνικές, στήθηκαν πολλά οδοφράγματα, άναψαν φωτιές. Οι δυνάμεις καταστολής πέταξαν τόνους χημικών και δακρυγόνων. Οι φωτιές τόσο στα οδοφράγματα, όσο και μέσα στο πολυτεχνείο και την ασσοε είχαν διπλό ρόλο. Τη δημιουργία ρεύματος αέρα για να καθαρίζει η ατμόσφαιρα από τα χημικά στέλνοντάς τα προς τα επάνω ώστε να μην περνούν τις φωτιές και ζεστασιά ταυτόχρονα. Ο δεύτερος ρόλος χωρίς κάποια προτεραιότητα στους ρόλους είναι αυτός του οδοφράγματος. Να οριοθετηθεί μια περιοχή ώστε οι μπάτσοι να μην μπορούν να περάσουν εύκολα. Φυσικά, οι φωτιές, στις οποίες δόθηκε έμφαση ήταν αυτές σε τράπεζες και μαγαζιά. Να λοιπόν και άλλη μια χρήση της φωτιάς. Συμβολική χρήση φυσικά. Δεν τρέφει κανείς αυταπάτες πως οι τράπεζες θα εξαφανιστούν με δύο μολότοφ. Ο ρόλος της μολότοφ σε μια τράπεζα, σε μια πολυεθνική εταιρία-μαγαζί, δεν είναι η καθαυτή καταστροφή του μαγαζιού αλλά ένα μήνυμα προς όλους. Υπενθυμίζει πως μπορεί ο καθένας να επιλέξει το δρόμο της σύγκρουσης προσθετικά με τη διαμαρτυρία.

Και οι δυνάμεις καταστολής; Οι λεγόμενοι μπάτσοι; Τι μέρος του λόγου είναι αυτοί; Αυτό είναι ακόμα ένα μεγάλο θέμα. Οι δυνάμεις καταστολής δε χρειάζεται να εξηγηθεί γιατί βρίζονται και δέχονται επιθέσεις. Αλλά επειδή σε αυτό τουλάχιστον το κείμενο εξηγήθηκαν και αναλύθηκαν σε κάποιο βαθμό πολλά προφανή θέματα και καταστάσεις, το ίδιο θα γίνει και με αυτό. Οι δυνάμεις καταστολής κάθε είδους, ασφάλεια, ΜΑΤ μπλε και πράσινα, ΟΠΚΕ, άμεση δράση, Ζ, Δ, ΔΙΑΣ και ότι άλλο υπάρχει, στην περίπτωση της πορείας και διαμαρτυρίας, υπερασπίζονται το κράτος και το πολίτευμα. Τη δημοκρατία των τριακοσίων, που ναι μεν εκλέχθηκαν αλλά ούτε κάνουν καλό ούτε τους ενδιαφέρει να κάνουν κάτι από αυτά που φωνάζει ο κόσμος. Όταν, λοιπόν, απέναντί σου βρίσκεται ένας στρατός που φυλάει αυτούς και προσπαθεί να συλλάβει και να καταστείλει με κάθε τρόπο τους διαδηλωτές, τότε ο συγκεκριμένος, ότι και να πιστεύει χωρίς τη στολή, είναι απέναντι και εμποδίζει την εξέγερση του κόσμου με όπλο, το φόβο της φυλακής, του ξυλοδαρμού και ότι άλλου. Φυσικά, με τα νέα μέτρα που ανακοινώθηκαν και γνωρίζοντας κάποιος πως θα έχει σύνταξη στα 35 του χρόνια, σταθερό μισθό, αλλά χωρίς να σκεφτεί πως θα είναι οι καταστάσεις σε 15 χρόνια, με τη αντάλλαγμα θα είναι εκεί και τι θα είναι αυτό που θα προσφέρει τελικά στην κοινωνία αλλά και σε τι κατάσταση θα βρίσκεται η υγεία του, υπάρχουν πολλοί που μπορεί να μπουν σε αυτόν τον πειρασμό και να καταταγούν στην ΕΛ.ΑΣ. . Σε μια εποχή ανασφάλειας και αβεβαιότητας στον εργασιακό τομέα, το κάθε τι σίγουρο είναι η ευκαιρία των φιλοτομαριστών, δηλαδή άτομα του τύπου "πατάω πάνω σε πτώματα" και "ας κάνει και ο άλλος το ίδιο" .

Όποιος και αν είναι όμως τελικά ο λόγος που κάποιος μπορεί να επιλέξει αυτό το πράγμα, δεν αγιάζεται γιατί θέλει να θρέψει την οικογένειά του. Είναι αυτός που συμβάλει στη διαιώνιση του μηχανισμού και υπερασπίζεται με την ίδια του τη ζωή, όχι την ελευθερία του, αλλά το πολίτευμα και τα αφεντικά του. Αυτός είναι ο λόγος του συνθήματος "και για να μην ξεχνάτε ποια είναι η δουλειά σας, σκυλιά φυλάτε τ' αφέντικά σας" . Γιατί, τελικά, οι μπάτσοι, δεν είναι παιδιά των εργατών, είναι τα σκυλιά των αφεντικών. Και πολύ είναι αυτοί που θα πουν "αν σε κλέψουν, δε θα φωνάξεις την αστυνομία;" . Τους κλέφτες τους γεννάει το σύστημα, η μισθωτή σκλαβιά, η ανεργία, η απόλυση, τα δάνεια για να τα βγάλει κανείς για λίγο καιρό ακόμα και όλα αυτά που παλεύει ο κόσμος που διαδηλώνει και φωνάζει εναντίον αυτών. Αυτή είναι η απάντηση, επομένως "δε θα φωνάξω την αστυνομία, γιατί τους μεγάλους κλέφτες καλύπτει και υπερασπίζεται" . Το δολοφόνο και το βιαστή, που είναι τα αμέσως επόμενα επιχειρήματα, να τον καταδικάσει, αν θέλει, ο κόσμος και όχι οι δικαστές που δίνουν εκδικητικές ποινές στους αγωνιστές, ενώ τα άτομα του σιναφιού τους κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα.

Όταν, λοιπόν, οι συντάξεις δε φτάνουν ούτε για ψωμί και σιγά μη ζήσει κανείς για να την πάρει τώρα που η δουλειά θα είναι ακόμα πιο εξοντωτική , τα 700 γίνονται 540 ή 580, χωρίς ένσημα και το σύστημα υγείας και πρόνοιας απλά γκρεμίζεται συθέμελα, για πιο λόγο να μείνει κανείς στο σπίτι του;

Και όχι, δε θα γραφτεί το "ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ - ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ" στο τέλος! Ας το καταλάβει ο καθένας μόνος του.

Ψηφίζω, άρα υπάρχω...;

Το παρακάτω κείμενο κολλήθηκε σε διάφορους τοίχους στο ΤΕΙ όπως είναι από κάτω.

---

ΨΗΦΙΖΩ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ;

Κείμενο για την προβατίσια λογική που ακολουθείται

Έρχεται για άλλη μία φορά, να κλείσει μια ακόμη συνέλευση η ψηφοφορία κάποιων προτάσεων. Το κλίμα; Στραβό, όπως πάντα. Το τμήμα να έχει προβλήματα αλλά να έρχεται να το φάει κι ο γάιδαρος. Στα 100 άτομα, 10 άντε 15 θα πουν τη γνώμη τους. Από αυτούς, οι 5 προτείνουν το πρόγραμμα της παράταξης όπου ανήκουν, προτείνοντάς το χειρουργικά. Στα 3 πράγματα που λέει ο καθένας για το ΤΕΙ, τσουπ (!), και να 'το το ΜΑΣ και να 'τη η ΑΡΣΥ και να και η ΡΕΔΙΕΣΗ ή έστω Αριστερή Ενότητα ή όπως αλλιώς λέγεται κάθε φορά.

Και καταλήγει η συνέλευση, μετά από μια υποτυπώδη συζήτηση για το εκάστοτε πρόγραμμα του καθενός, και μετά από ακόμη λίγα λόγια για το ΤΕΙ και “τι τελικά θα κάνει αυτός ο (καταραμένος) σύλλογος” να κατεβαίνουν οι προτάσεις. Προτάσεις που στο αποκορύφωμά τους είναι η θέση του Κ.Κ.Ε., του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ., της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. . Ε, μπορεί να υπάρξει και καμιά πρόταση που να μη τη λέει κανείς από τους προηγούμενους. Το αποτέλεσμα; Ίδιο! Ό,τι και να υπερτερήσει λόγω της πλειοψηφίας, θα τρέξουν κάποια άτομα που γενικά μπορεί να ενδιαφέρονται, σαν να ανάθεσε κάποιος τη δουλεία αυτή στους “μαλάκες” (ίσως τελικά να μη χρειάζονται καν τα εισαγωγικά).

Και έρχεται το ερώτημα. Εσύ που ψήφισες ό,τι ψήφισες, και αυτό που ψήφισες βγήκε, γιατί το ψήφισες; Γιατί δεν το υποστηρίζεις έμπρακτα αφού ήταν η γνώμη σου; Ενδιαφέρεσαι καθόλου; Αφού δεν ενδιαφέρεσαι, στη συνέλευση γιατί έρχεσαι; Δεν προσφέρεις και τίποτα. Το μόνο που κάνεις είναι να πετάς σε κάποιους το μπαλάκι. Ε μη το πετάς γιατί είναι άσκοπο. Καλύτερα να μην κάνεις απολύτως τίποτα. Γιατί η ψήφος τελικά δε σημαίνει και τίποτα ουσιώδες. Ένα χέρι είναι. Αντ' αυτού πες τη γνώμη σου. Όλα αυτά που άκουσες σου φαίνονται οκ;

Όσο για την πολιτική ταυτότητα που ειπώθηκε να την αφήσουμε στην άκρη, το νόημα δεν ήταν να την αρνηθείς, αλλά το ότι, λόγου χάρη, να πας να διαμαρτυρηθείς όπου έχεις να προτείνεις (νομάρχη, δήμαρχο, προϊστάμενο και όπου αλλού) αλλά να μην ανακατεύεις το κόμμα σου, την παράταξή σου και τη γραμμή που παίρνεις, με τη διαδικασία της συνέλευσης προσπαθώντας να υποδείξεις τον τρόπο που θέλουν οι προαναφερθέντες τον κόσμο να αγωνιστεί. Αυτό είναι γνωστό και σαν καπέλωμα και γίνεται συχνά. Βέβαια, δεν τρέφονται αυταπάτες ότι θα σταματήσει αυτή η κατάσταση τώρα που μπορεί να το διάβασε κάποιος.

Τώρα, όσο για το κατά ποιον τρόπο τελικά συσχετιζόμαστε οι ίδιοι οι φοιτητές αναμεταξύ μας είναι μια μεγάλη ιστορία. Στο τμήμα μας, μπορεί να μην υπάρχουν ΠΑΣΠ και ΔΑΠ αλλά την διάσπαση των φοιτητών την κατάφεραν μια χαρά και τα μικρότερα κόμματα. Αυτό διότι, προβάλλονται οι διαφωνίες αυτών ως οι μοναδικές εκδοχές, και τελικά, με την ίδια μέθοδο που υπνωτίζει και η τηλεόραση, οι κουβέντες αναλώνονται γύρω από αυτά. Το πολύ πολύ, να αδιαφορήσει κάποιος ακόμα. Το λιγότερο, να ψηφίσει γιατί κουράστηκε και θέλει να φύγει.

Κατά αυτόν τον τρόπο, δεν κερδίζουμε τίποτα. “Διαίρει και βασίλευε” είχε πει κάποιος. Αφού τους ανεχόμαστε ακόμα να μας διαιρούν και να βασιλεύουν στα κεφάλια μας, καλά να πάθουμε. Γιατί ούτε το ΜΑΣ είναι η λύση μας, ούτε η λοιπές αριστερές παρατάξεις. Και όσο δεν ασχολούμαστε να μάθουμε τι πραγματικά είναι κάποια πράγματα όπως η ψήφος, η κατάληψη, η ενημέρωση, ο αγώνας γενικά και πως όλα αυτά αλληλοεξαρτώνται και συσχετίζονται και βοηθάει το ένα το άλλο, τα ίδια θα βλέπουμε συνέχεια και τελικά θα κάνουμε όλοι μαζί πίσω, μέχρι να πέσουμε στο γκρεμό.

Οι συστάσεις περιττεύουν...

Οικογένεια... κύτταρο κοινωνίας!

Τι να πει κάποιος όταν έρχεται αντιμέτωπος με την δικαιοσύνη, και σα να μην έφτανε αυτό, να έρχεται αντιμέτωπος και με την οικογένειά του; Αλήθεια, τι λέμε οικογένεια; Είναι κάτι παραπάνω από απλά ένα τίτλο που χαρακτηρίζει τα συγγενικά σου πρόσωπα; Και τελικά, ποια είναι η αξία αυτού του τίτλου; Υπάρχει κάποιο απώτερο νόημα της τιτλοφορίας αυτής;

Όλα τα παραπάνω είναι ένα μηδενικό. Η οικογένεια δεν έχει να κάνει με τίποτα. Τα συγγενικά πρόσωπα δεν δείχνουν τίποτα. Είναι κάποιοι φίλοι, κάποιοι γνωστοί και μερικές φορές κάποιοι εχθροί ή απλά κάποια άτομα αδιάφορα προς τον καθένα. Σε πολλές οικογένειες βασιλεύει ο αυταρχισμός και ο φασισμός. Η εξουσία του αρχηγού της οικογένειας, πατριαρχία ή μητριαρχία. Ένα ακόμα σύνολο ατόμων που αποδέχεται στο έπακρο τις σχέσεις εξουσιαστών και εξουσιασμένων. Και όταν σπας το διαχωρισμό και παίρνεις τη ζωή στα χέρια σου, σταματάς να συμφωνείς ιδεολογικά και έμπρακτα με τη γραμμή, που θεωρείται από τους μεγάλους η σωστή, η εμπιστοσύνη παύει να υπάρχει. Σκασίλα μας! Με ανθρώπους σαν και εσάς, δεν κάνω παρέα εδώ και χρόνια. Η εμπιστοσύνη σας πηγάζει από τη γνώση πως το παιδί κάνει αυτό που του λέτε. Επομένως, δεν έχει νόημα η εμπιστοσύνη που δείχνετε. Είναι ψεύτικη. Είναι η επιβολή της γνώμης σας στους νέους. Βλέπουμε εδώ και καιρό το τι καταφέρατε να μας δώσετε για κοινωνία. Πλέον, εμείς δεν σας έχουμε εμπιστοσύνη.

ΕΙΜΑΣΤΕ Ο ΑΝΘΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

Διότι άλλο να λες πως δεν μας αναγκάζεις να μάθουμε κάποιο συγκεκριμένο επάγγελμα, και άλλο να μας εξαναγκάζεις να συνεχίσουμε να αποδεχόμαστε τις δικές σας προκαταλήψεις και τα δικά σας πιστεύω. Προφανώς, δεν υπάρχει κάποια διαφορά σε αυτά τα δύο. Δεν ανήκουμε σε εσάς. Ανήκουμε στους εαυτούς μας και μόνο. Έχουμε το δικαίωμα να παλέψουμε για αυτά που αρνηθήκατε να παλέψετε εσείς, καταδικάζοντας εμάς. Μπορεί να αγαπάτε τα παιδιά, αλλά πέραν της τεκνοποίησης δε φροντίσατε για τίποτε άλλο. Μας φέρατε σε ένα κόσμο άδικο, σε ένα κόσμο όπου η ελευθερία ως πραγματικότητα, φαντάζει ουτοπία. Σε ένα κόσμο που η ελευθερία υπάγεται στους όρους του καταναλωτισμού και της αγοράς. Μία ελευθερία όπου το ότι και να κάνεις χωρίς λεφτά είναι παράνομο. Μία ζωή χαρίσατε και αυτή είναι σακατεμένη από τα λάθη σας και την μιζέρια που σας διακατέχει. Μια μιζέρια που έδωσε η επανάσταση της τηλεόρασής σας.

Αλλά και όλα αυτά όταν βρίσκονται μπροστά σας και σας βρίζουν τα λέτε μικρά, ανόητα, θρασύ και αχάριστα. Φυσικά... Είμαστε αχάριστοι, αχαΐρευτοι και όλα τα υπόλοιπα που μας κατηγορείτε. Και εσείς, και οι μπάτσοι. Αφήσατε το παιχνίδι να παίξει, ανεχτήκατε να παίξουν πάνω στο κεφάλι σας και έχετε την απαίτηση να το κάνουμε και εμείς. Μικροαστοί, θα σας φάμε. Εμείς. Τα παιδιά σας. Και σα να μην έφτανε αυτό, έχουμε κι εσάς, και τους μπάτσους να μας κυνηγάτε. Θέλετε να σταματήσουμε να διεκδικούμε. Καταλαβαίνετε πως το παιχνίδι έχει γυρίσει εναντίων σας και προσπαθείτε, ηλιθιοδώς, να προφυλαχτήτε αντί να απλώσετε το χέρι σας και να έρθετε μαζί μας, τώρα που άρχισαν όλα να καταρρέουν. Αλλά το τόσο πείσμα είναι αυτό που σας χαρακτηρίζει ηλίθιους.

Συνεχίστε να πιστεύετε τους ψεύτες που ψηφίσατε ή και αυτούς που δεν ψηφίσατε. Συνεχίστε να σκύβετε τα κεφάλια σας στους φωτιστές, στους άρχοντες και στους υπαλλήλους τους. Όταν η ελευθερία θα σας καίει, μη φωνάξετε. Τόσα χρόνια σας καίνε στο βωμό του χρήματος και δε βγάλατε άχνα. Καλά να πάθετε. Επιεικώς, σας αντιπαθώ. Δε σας ανήκω. Το ροχαλητό σας με ξύπνησε.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ - ΜΑΣ ΓΕΜΙΖΕΙ ΕΝΟΧΕΣ

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ - ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΝ ΑΥΘΟΡΜΗΤΙΣΜΟ ΜΑΣ

Ένα ευχαριστώ στους ΑΔΙΕΞΟΔΟ

για το κομμάτι "ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ"

Το blog...

Στο παρών blog αναρτώνται κείμενα που γράφονται για διάφορους λόγους. Είναι κείμενα με κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που ταυτόχρονα μπορούν να εξιστορούν γεγονότα, να κριτικάρουν καταστάσεις και να περιγράφουν ή ακόμα και να βοηθούν στην επιλογή ή ξεκαθάριση ενός ή περισσότερων σκοτεινών σημείων μέσα στην ιδεολογία ή, γενικότερα, στα “πιστεύω” του κειμενογράφου. Αυτό σημαίνει πως ο λόγος που γράφονται, δεν είναι απλώς για να δημοσιευτούν αλλά και για να συμβάλλουν στην αναζήτηση του κειμενογράφου για τις πολιτικές και γενικότερες απόψεις του. Μέσα από αυτή τη συνεργασία με τον γραπτό λόγο, αποκτάται η εμπειρία και επιτυγχάνεται η εσωτερική διαμάχη και αμφισβήτηση ώστε μέσα από αυτές τις διαδικασίες να δημιουργηθεί ένας ξεκάθαρος λόγος, ο οποίος να μην πάσχει από κενά στη διάρκειά του.

Στα κείμενα, δεν είναι αρεστό το πρώτο πρόσωπο. Για αυτό και το παρών κείμενο αναφέρεται στον κειμενογράφο σα να μην το γράφει ο ίδιος. Αυτό, γίνεται για κάποιους συγκεκριμένους λόγους που θα αναφερθούν στη συνέχεια. Καθότι, λοιπόν, τα κείμενα που γράφονται δεν είναι αόριστα αλλά συγκεκριμένα κάθε φορά και προσπαθούν να φέρνουν όσο πιο δυνατόν γίνεται μία κυκλική σκοπιά γύρω από το θέμα που ασχολούνται, αυτά πρέπει να έχουν έναν τρόπο γραφής που να κοιτά τα θέματα από μία θέση που να βλέπει όλες τις διαστάσεις του θέματος. Δυστυχώς, αυτό δεν είναι πάντοτε δυνατό να πραγματωθεί όπως επίσης και δεν είναι πάντα εύκολο να προσεγγισθεί κάθε θέμα κυκλικά, καθώς για να επιτευχθεί αυτό χρειάζονται συλλογικές διαδικασίες που στο παρών blog δεν υπάρχουν δεδομένου του ότι είναι προσωπικό και δεν εκφράζει, ενεργά και άμεσα, κάποιον πέρα από τον ίδιο τον κειμενογράφο.

Το θέμα της αναφοράς σε τρίτο πρόσωπο, πέραν της προσπάθειας για την προβολή μιας σχετικής υποκειμενικής και τεκμηριωμένης αντικειμενικότητας, είναι κάτι που προσεγγίζει το επίπεδο της ιδιοκτησίας. Προφανώς, το κάθε κείμενο δε γράφεται από μόνο του. Έχει όμως το εξής χαρακτηριστικό, πως ο συγγραφέας του μπορεί να το αρνηθεί αργότερα, πράγμα που θέτει σε κίνδυνο το εκάστοτε κείμενο. Το θέμα λοιπόν είναι το εξής, πως στην πραγματικότητα όταν ο συγγραφέας δε δέχεται σχέσεις ιδιοκτησίας με τα κείμενά του, αυτομάτως αυτά αποκτούν αυτονομία. Στη συνέχεια, είναι στην τύχη του κείμενου να αναγνωσθεί και να προκαλέσει τις όποιες αντιδράσεις, θετικές ή αρνητικές, και να γίνει ή όχι συνεργάτης του επόμενου αναγνώστη εφόσον το δεχθεί και αυτός.

Διαβάζοντας κάτι που έχει γράψει ήδη κανείς, μπορεί να δει τι λείπει και να διορθώσει ή να συμπληρώσει σημεία που δεν είναι ξεκάθαρα ή που τελικά διαπιστώνει ότι δεν ήθελε να πει με αυτόν ή με κανέναν τρόπο. Αυτό είναι κάτι που ο προφορικός λόγος δεν το προσφέρει. Ο προφορικός λόγος είναι κατά κάποιον τρόπο ιδιόκτητος, καθώς αν ειπωθεί κάτι λάθος, δύσκολα μπορεί να γίνει αποδεχτή η διόρθωση στο πίσω μέρος του μυαλού. Επομένως, το κείμενο μπορεί να θεωρηθεί ως ένα ακόμη πρόσωπο που βοηθά τον συγγραφέα του να καταλήξει σε συμπεράσματα, εφόσον φυσικά το θέλει και ο ίδιος.

Η εξέλιξη του λόγου φαίνεται στην πορεία των κειμένων. Προφανώς όμως το blog δεν αφορά μόνο τα πολιτικά ή παρόμοιας φύσης θέματα, αλλά έχει και το στοιχείο της προσωπικότητας. Είναι αυτό το στοιχείο που το ονόμασε τελικά “Εκτός Θέματος”, γιατί όσο μπορεί να υπάρχει η συνέχεια μέσα στο κάθε κείμενο, τόσο δεν υπάρχει ανάμεσά τους, καθώς διακόπτονται από διάφορες προσωπικές παρεμβάσεις. Ακόμα και μέσα στα ίδια τα κείμενα γίνονται αυτές, δίνοντας έναν ακόμα τόνο στο εκάστοτε κείμενο.

Δυστυχώς, όσο και να προσπαθώ, ολόκληρο κείμενο σε τρίτο πρόσωπο δεν πρόκειται να γράψω γιατί είμαι ο εαυτός μου και όχι ένας που γράφει κείμενα προπαγάνδας και άλλα τέτοια. Μετά από περίπου ενάμιση χρόνο ύπαρξης του blog το μόνο που έχω να πω είναι πως συνεχίζω.

ΚΑΛΑ ΚΡΑΣΙΑ!

Τι μπορεί να είναι η ηθική; Καταπίεση;

H ηθική είναι κάπως περίπλοκη έννοια. Μας κρατάει για λάθος λόγους, καταρχήν, να μην κάνουμε ποτέ ένα ή κάποιο βήμα εναντίων σε αυτούς που μας καταπιέζουν. Ένα τραγούδι από Χάσμα το περιγράφει κατά κάποιον τρόπο ή τουλάχιστον το αναφέρει ( Φυλακή με χαρά ). Σύμφωνα με τον τίτλο ενός βιβλίου, που δεν έχω διαβάσει ακόμα, "Τίποτα δεν είναι ιερό, όλα μπορούν να λεχθούν" του Raoul Vanegem, το μήνυμα που μπορεί να βγάλει κανείς από τον τίτλο, πράγμα κάπως αυθαίρετο, είναι πως στην ουσία η ηθική είναι κάτι που στερεί την ελευθερία σε κάποιους τομείς, όπως την έκφραση λόγου για ένα θέμα που η ηθική το θέτει ως ταμπού.

Από εκεί και πέρα, ως λέξη, η ηθική καθορίζει τον ηθικό ως αποδέκτη και σύμφωνό της και χαρακτηρίζει με το ήθος τον χαρακτήρα του καθενός βασισμένη στη συμπεριφορά του. Γενικά, ηθική ορίζεται ως το σύνολο κανόνων συμπεριφοράς, μεταξύ των ανθρώπων, που ισχύουν σε μία συγκεκριμένη κοινωνία και εποχή. Αυτό σημαίνει, λογικά, πως στην πραγματικότητα εξυπηρετεί τις ανάγκες κάθε ανθρώπου ανάλογα με το μέρος όπου μπορεί να βρίσκεται. Ένα τραγικό παράδειγμα είναι στους ανθρώπους που τηρούν τους νόμους να τους αποδίδεται ήθος και να λέγεται πως τους χαρακτηρίζει η ηθική τους. Στην ουσία αυτό είναι μία από τις μεγαλύτερες παραφράσεις του όρου ηθική ώστε να εξυπηρετήσει το κράτος και την εξουσία. Αναλόγως με αυτό το παράδειγμα, υπάρχει και αυτό στο θρησκευτικό επίπεδο. Βέβαια σε αυτό το επίπεδο χαρακτηρίζονται και ως πιστοί.

Επειδή όμως υπάρχει ένα μεγάλο χάσμα ανάμεσα στο ήθος και την ηθική που εξυπηρετεί το κράτος και την εξουσία και το ήθος και την ηθική που απλά μπορεί να υπάρχουν αυτούσια και εναρμονισμένα με τον άνθρωπο και τη φύση, ίσως τελικά το θέμα ηθική να είναι στην πραγματικότητα τελείως διαφορετικό από ότι μπορούμε να το αντιληφθούμε αυτή τη στιγμή κάτω από αυτή την καταπιεστική ηθική που μας επιβάλλεται και μας επιτίθεται.

Δύο φράσεις για την ηθική, "Η ηθική είναι η αδυναμία του εγκεφάλου" και "Δεν είναι ηθικό κάτι που επιτρέπεται", στην πραγματικότητα δηλώνουν ακριβώς πως τελικά αυτοί οι κανόνες μόνο καταπιεστικοί μπορούν να είναι και πως οι νόμοι δεν είναι έχουν σχέση με την ηθική. Κάπως παραπέρα θα μπορούσαμε να πούμε πως δεν ηθική η φυλάκιση των ανθρώπων επειδή κάποιοι την επιτρέπουν.

Καταλήγοντας, ένα συμπέρασμα λέει το εξής: ηθική δεν είναι ακριβώς κάποιοι κανόνες που υπάρχουν άτυπα ή και τυπικά που καθορίζονται από κάποια παράδοση ή από κάποια εξουσία πάσης φύσεως, πράγμα που μάλλον είναι ανήθικο, αλλά ηθική κατά κάποιον τρόπο είναι η κατανόηση της ύπαρξης των γύρω μας και αποδοχή της ελευθερίας τους.

Οι φανφάρες για το πολυτεχνείο και η πραγματικότητα

17 Νοέμβρη 1973. Οι δικτάτορες ανατρέπονται. Ο Παπαδόπουλος και οι χουντικοί συνεργάτες του σταματούν να κυβερνούν. Έρχονται νέες μέρες στην ιστορία εντός συνόρων. Δημοψήφισμα δηλώνει δημοκρατία. Μια δημοκρατία που τελικά δεν είναι όπως τότε την περίμεναν..

Κάθε χρόνο, στεφάνια για τους πεσόντες. Υπήρξαν άραγε; Μία “επανάσταση” που προβλημάτισε και προβληματίζει εδώ και χρόνια. Από τη μία, το ΠΑΣΟΚ να δηλώνει πως ήταν παρών και από την άλλη το καπέλωμα από το ΚΚΕ κα τη νεολαία του.

Σφετερισμός ενός αγώνα που μάλλον δε δικαιώθηκε. Εν έτη 2009, τα προβλήματα παραμένουν. Και όσο για τη δημοκρατία, τη βλέπουμε καθημερινά με τις πράσινες, ή αλλού, με τις μπλε στολές της, παντού. Αστυνομοκρατία. Εξακριβώσεις στοιχείων, προσαγωγές, ξυλοδαρμοί, ψεύτικες κατηγορίες, παραβατικότητα και περιπολίες σε ελεύθερους και δημόσιους χώρους. Αν είσαι διαφορετικός, ακόμα και στις μέρες μας, είσαι ύποπτος. Το κλίμα, ίδιο με τη δεκαετία του '80. Δημοσιογράφοι, το ίδιο ρουφιάνοι και καλλιεργητές του φόβου όπως αυτοί του '85, όπου αναφερόμενοι στον Μ. Καλτεζά, τον κατάταξαν στους επικίνδυνους νεαρούς επειδή φορούσε σκουλαρίκι.

Παρόλα αυτά, το πολυτεχνείο του '73 δε δικαιώθηκε ποτέ. Οι ΠΑΣΟΚοι βολεύτηκαν και οι ΚΚΕδες ρίχνουν το φταίξιμο σε άλλους. Ας μη γελιόμαστε. Το ΚΚΕ δεν πιστεύει στην επανάσταση. Έχει βολευτεί και αυτό, και μάλιστα, για τα καλά. Η Παπαρήγα, με την “επανάστασή” της, που δε θα σπάσει ούτε τζάμι, αποδέχεται πως ποτέ δε θα κάνει τίποτα παραπάνω από μια ή δυο πορείες. Δηλώνει πως η “επανάσταση” είναι κάτι σαν ένα δημοψήφισμα και κλείνει τα μάτια της μπροστά στην πραγματικότητα που υπάρχει.

Το καθεστώς της δικτατορικού τύπου δημοκρατίας είναι ο μεγαλύτερος και πιο κοινός εχθρός όλων των πολιτών. Είτε εργαζόμενοι, είτε απολυμένοι ή άνεργοι, φοιτητές, μαθητές, συνταξιούχοι και άλλοι. Την τρομοκρατία του κράτους, τα ΜΜΕ δεν τη λαμβάνουν υπ'όψιν τους. Μιλούν για τρομοκρατικές οργανώσεις και αποφεύγουν να παραδεχθούν το αντάρτικό τους χαρακτήρα. Οι δε ΣΥΡΙΖΑιοι και τα παρακλάδια τους, τάχθηκαν εναντίων των πρακτικών αυτών. Παρόλα αυτά, για το ΣΥΡΙΖΑ, γνωρίζουμε καλά, πως πολιτικά, είναι το με μεγαλύτερο πλάτος ταλαντευούμενο κόμμα. Όσο για τους αριστερούς και λοιπούς ΚΚΕδες που δηλώνουν το παρόν στο πολυτεχνείο του '73 και αποτάσσουν τις σημερινές πράξεις βίας, βάζουμε μία υπενθύμιση πως η αντίσταση μέχρι και το '73 δεν ήταν μόνο κάτι φωνές. Είχε και πέτρες. Καλύτερα λοιπόν, να μη μιλούν κάποιοι παραποιώντας τα γεγονότα ή δικαιολογώντας τα ώστε να αποτραπεί μία νέα εξέγερση που δε συμφέρει κανένα από τα κόμματα, όσο λαϊκά και να δηλώνουν.

Ο Δεκέμβρης που πέρασε ήταν το μήνυμα των καταπιεσμένων προς τους εξουσιαστές και τα τσιράκια τους. Η συντριπτική και αποστομωτική δήλωση του “Ναι υπάρχουμε και είμαστε ξύπνιοι”. Και ενώ κοντεύει ένας χρόνος να περάσει, προσπαθεί η εξουσία με τα εργαλεία της, να μαζέψει τον κόσμο στα σπίτια του, να τρομοκρατήσει, να αποχαυνώσει μέσω των μηδενικού επιπέδου τηλεοπτικών εκπομπών, να καταστείλει με κάθε τρόπο τον κόσμο που αντέδρασε στην αδικία, είτε με τις πράξεις του, είτε με τα πιστεύω του.

Έτσι, λοιπόν, έχουμε προσαγωγές και παράνομες δημιουργίες φακέλων από τους υπερασπιστές του νόμου. Εκατοντάδες μπάτσοι να περιφρουρούν τον ειρηνικό χαρακτήρα πορειών. Συλλήψεις στο σωρό. Άγριοι ξυλοδαρμοί των συλληφθέντων. Και από όλα αυτά, μία δικαιοσύνη ενός εισαγγελέα και ενός ανακριτή. Αυτή η δικαιοσύνη που σε βάζει να πληρώσεις για την ελευθερία σου. Αυτή που σε σκοτώνει στο ξύλο και σου ζητάει και λεφτά. Οι μπράβοι του κράτους. Οι αλήτες ασφαλίτες και ματατζίδες. Αυτοί που αντέδρασαν στην αδικία τιμωρούνται. Οι πράττοντες το άδικο ποτέ.

ΟΛΑ ΕΔΩ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 9 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Κάτι λίγο για μερικά "όλα" (?!)

Βλέπουμε καθημερινά, διάφορες καταστάσεις. Ρατσισμό, καταστολή και πολλά ακόμα που θα ξεπροβάλουν ίσως μέσα στο παρών κείμενο.

Ακούω κόσμο γύρω μου να επιχειρηματολογεί για το κατά πόσο φταίνε οι μετανάστασες στην ανεργία. Λες και δε φταίει η κάθε κυβέρνηση που δε φροντίζει να κάνει κάτι στοιχειώδες για να λυθεί, εν μέρει έστω, το πρόβλημα της οικονομίας-ανεργίας. Εξάλλου, πόσο περίεργο είναι ότι λόγω οικονομικής κρίσης απολύουν ανθρώπους από δουλειές; Από τη στιγμή που ο πλούτος που παράγεται από τους εργαζόμενους επιστρέφεται σε αυτούς σε πολύ μικρότερο μέρος του αρχικού παραγώμενου πλούτου, ο υπόλοιπος που πάει; Στα έξοδα της επιχείρησης; Ας πούμε λοιπόν πως ναι, πάει στα έξοδα της επιχείρησης. Αν οι παραγωγικές μονάδες λιγοστέψουν, δε θα λιγοστέψει και ο παραγώμενος πλούτος; Και εφόσον ο παραγώμενος πλούτος λιγοστέψει, η επιχείρηση δε θα δυσκολευτεί ακόμα περισσότερο να βγάλει τα έξοδά της; Εφόσον λοιπόν, όλα αυτά είναι κύκλος, υπάρχει κάτι ακόμα που πρέπει να αναλυθεί, τα έξοδα της επιχείρησης. Μέσα στα έξοδα της επιχείρησης λοιπόν είναι κάποιοι φόροι. Αυτοί λοιπόν οι φόροι αυξήθηκαν για να "καταπολεμηθεί" η κρίση. Δε φταίνε, λοιπόν, οι μετανάστες. Φταίνε αυτοί που ψηφίζουν, οτιδήποτε και να ψηφίζουν. Είτε τους "μεγάλους" γιατί επωφελήθηκαν, είτε τους "μικρούς". Δε γίνεται λοιπόν, να κατηγορεί ο καθένας μία ομάδα ατόμων πως φταίει για τις διάφορες απάτες που κάνουν αυτοί που ψηφίζονται από τους ίδιους τους κατήγορους.

Επίσης, μερικοί από αυτούς που φωνάζουν να φύγουν οι μετανάστες λένε το εξής: "Ας πάνε στις χώρες τους να φτιάξουν τις ζωές τους. Να μαζευτούν όλοι μαζί και να κάνουν κάτι καλύτερο". Ήθελα να 'ξερα, αυτοί που το λένε, σκέπτονται ότι οι μετανάστες-πρόσφυγες που ήρθαν μέχρι εδώ, πως ήρθαν όχι μόνο για δουλειά αλλά και για να επιβιώσουν. Οι άνθρωποι αυτοί ζούσαν σε χώρες που έχουν πόλεμο, σε μέρη που η τελευταία λύση είναι να φύγουν από εκεί. Δεν είναι εύκολο για κανέναν τους να ταξιδέψουν μέχρι εδώ. Και στο κάτω κάτω, αυτοί που τα λένε για ένα δικό τους καλύτερο αύριο, γιατί βασίζουν την "ανθρωπιά" τους, καθώτι υποστηρίζουν ότι δεν έχει κανείς άλλος δικαιώματα στη χώρα εκτός των ντόπιων, σε γεωγραφικά δεδομένα; Η ανθρωπιά εξάλλου, δεν έχει καμμία σχέση με πλάτος και μήκος γης.

Η καταστολή είναι ακόμα ένα πρόβλημα. Πρόβλημα που δημιουργείται από την επιθυμία των κυβερνήσεων να επιδείξει τη δύναμή του στους ψηφοφόρους. Κατά αυτόν τον τρόπο, το σύστημα δείχνει να λειτουργεί μία χαρά. Με τη βοήθεια των ΜΜΕ, οι επιχειρήσεις των ρομπότ της εξουσίας παρουσιάζονται ως ότι καλύτερο στα προβλήματα της κοινωνίας. Στην πραγματικότητα όμως, αυτοί είναι οι νόμιμοι τραμπούκοι-τρομοκράτες. Ένα εργαλείο που δε λείπει ποτέ από την εργαλειοθήκη των εξουσιαστών-δικτάτορων. Συνεχείς εξακριβώσεις από τις οποίες σχεδόν ποτέ δε λείπει η παράνομη ανάκριση τύπου, "που πας;", "που μένεις;", "τι κάνεις εδώ;". Ερωτήσεις παράνομες σε εξακρίβωση στοιχείων. Ερωτήσεις που μπορείς να αρνηθείς να απαντήσεις αλλά μπορεί να δεχθείς και κάποια επίθεση, είτε λεκτική, είτε σωματική. Αυτοί οι τρομοκράτες λοιπόν, που βρίσκονται στην υπηρεσία του κράτους, είναι αυτοί που έχουν επιλεχθεί να προστατέψουν τους πολίτες της χώρας και να υπερασπίζονται το νόμο. Η διαφορά είναι όμως στο εξής, ένα σημαντικό ποσοστό από αυτούς είναι παραβατικά άτομα, με ψυχολογικά προβλήματα-κόμπλεξ και έχουν πάρει το ρόλο τους στην κοινωνία και τον έχουν ταυτίσει με την εξουσία, ενώ στην πραγμάτικοτητα, στα χαρτιά, δεν είναι τίποτε άλλο από εκτελεστικά όργανα. Πόσο έννομο είναι λοιπόν να παίρνουν πρωτοβουλίες χωρίς λόγο; Τι προβλέπεται για την εξακρίβωση στοιχείων και ειδικότερα το σωματικό έλεγχο; Πόσο εξευτιλιστικό είναι να σε κατηγορούν προοληπτικά; Θα πει κάποιος, μα πως θα πιάσουν τους παραβάτες του νόμου; Όταν γίνεται ο καθένας τους παραβάτης του νόμου, τι νόημα βγάζει; Πως ένας υπερασπιστής του νόμου μπορεί να παραβαίνει το νόμο; Δεν είναι γελοίοι;

Αν και η Ελλάδα πρασίνησε από την πολιτική αλλαγή, πρασίνησε και η περιοχή των Εξαρχείων από τους καλύτερα εξοπλισμένους τρομοκράτες. Τα ΜΑΤ έχουν αράξει εδώ και μέρες και επιβάλουν ένα κλίμα φόβου στους επισκέπτες και στους κατοίκους της περιοχής. Αν και δεν έζησα τη χούντα, δεν πιστεύω πως αυτή η κατάσταση που επικρατεί στις μέρες μας έχει μεγάλη διαφορά. Η μόνη κύρια διαφορά είναι ότι ονομάζεται δημοκρατία. Μία δημοκρατία των λίγων που καταπατούν τις ζωές των πολλών. Αλλά οι πολλοί, φαίνεται, δεν έχουν καταλάβει ακόμα πως ότι έχουν δεν είναι το καλύτερο για αυτούς. Και κάποια στιγμή πρέπει να πάρουμε πίσω αυτά που μας παίρνουν καθημερινά τα μεγάλα κεφάλια.

Ούτε καπιταλισμός, ούτε καταστολή, ούτε ρατσισμός.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Προστατεύουν τον πολίτη!

Εδώ και καιρό βιώνουμε την καταστολή εναντίων μας. Όποιος ζει είναι ύποπτος.

Τα Εξάρχεια έχουν γεμίσει με όργανα καταστολής. Συνεχόμενοι έλεγχοι σε πάρα πολλούς προστατευόμενους πολίτες. Καλό είναι. Εμένα που δε μου κάνουν δύο φορές την ημέρα εξακρίβωση στοιχείων και σωματικό έλεγχο μία φορα την ημέρα τουλάχιστον, νιώθω απροστάτευτος.

Φυσικά πρέπει να υπάρχουν σε κάθε γωνία μπάτσοι. Για το καλό μας. Στο κάτω κάτω, το σύνθημα "σε κάθε γωνία υπάρχει αστυνομία, η χούντα δεν τελείωσε το '73", τι θα απογίνει;

Επειδή όμως έχει παραγίνει το κακό με εξακριβώσεις σε όλη την Ελλάδα έχω να πω ένα και μόνο πράγμα.

Γνωρίζοντας ότι τις περισσότερες εξακριβώσεις τις κάνουν μεταμφιεσμένα κωλόπαιδα που προστατεύουν τον πολίτη, ασφαλίτες, κάθε φορά που μας ζητούνται τα στοιχεία μας από έναν τέτοιο υποχθόνιο άνθρωπο, να του ζητάμε ταυτότητα. Και εφόσον μας τη δείξει και βεβαιωθούμε πως είναι όντως καμουφλαρισμένος αστυνομικός, τότε να του αρνηθούμε την εξακρίβωση, δηλώνοντας πως δε δεχόμαστε ελέγχους από αστυνομικούς που δε φοράνε στολή γιατί η στολή είναι για να ξέρουμε ότι είναι αστυνομικοί. Κατόπιν τούτου θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι θα μας οδηγήσουν στο τμήμα για εξακρίβωση. Αυτή η πράξη μας αν και είναι παράνομη ίσως βγάλει και κάποιο αποτέλεσμα.

Αν πάλι δε θέλουμε να βρεθούμε σε αντιπαράθεση με τους ασφαλίτες, καλό θα είναι να σημειώσουμε τα στοιχεία του (όνομα, επώνυμο, αριθμό ταυτότητας, ημέρα και ώρα που έγινε η εξακρίβωση). Αυτή η πράξη είναι νόμιμη και μπορεί να μας προφυλάξει από τυχόν παρανομίες που μπορεί να κάνει εις βάρος μας, γιατί ξέρει ότι τον ξέρουμε.

Αν και δεν αναφέρθηκα και πολύ στα γεγονότα της Αθήνας, θα 'θελα, δυστυχώς μέσω πληκτρολογίου, να εκφράσω την δυσαρέσκιά μου εναντίων κάθε έννομου τρομοκράτη μπάτσου και φυσικά της κάθε κυβέρνησης που καθοδηγεί και δίνει εντολές αποκλεισμού περιοχών. Επίσης, νίωθω την ανάγκη να εκφράσω την αλλυλεγύη μου προς τους διωκόμενους Εξαρχειώτες (είτε είναι κάτοικοι, είτε όχι).

Η τρομοκρατία του κράτους μας κάνει δυνατότερους.
Η εξουσία και τα εκτελεστικά της όργανα δεν μας τρομάζουν.

Μεγάλη φυλακή...

Είναι μερικές φορές που το μυαλό χάνεται σε έναν πολύ κλειστό χώρο. Κλειστός χώρος και χάθηκε; Περίεργο... Κι όμως, πιστεύω πως το έχετε νιώσει και εσείς. Είναι το αίσθημα που σκέφτεσαι τόσα πολλά ή και λίγα αλλά να αισθάνεσαι σα να μη σε χωράει ο τόπος. Σα να πιέζεται το κεφάλι σου χωρίς να έχεις πονοκέφαλο. Αλλά να είναι τόσο ενοχλητικό αυτό. Σα να πας να πετάξεις και να σου έχουν δέσει το μυαλό με αλυσίδες. Εκείνες τις βαριές και σιδερένιες. Τον τελευταίο καιρό το αίσθημα αυτό γίνεται όλο και πιο έντονο.

Κάθε απόγευμα που θα βγω απ' τη φωλιά μου θα αισθανθώ καλύτερα. Για πόσο όμως; Μέχρι να συνειδητοποιήσω πως πάλι κάποιος με τραβάει. Κάποιος δε θέλει να είμαι εκεί. Κι όμως είμαι. Και τον πειράζει πολύ. Είναι περίεργος γιατί είναι παντού. Στοιχείωνει τους δρόμους μας. Βαδίζει μονίμως στη σκιά μας. Τι ξέρω όμως για αυτόν;

Τον έχουμε δει. Πολλές φορές. Είναι αυτός που μας κλείνει στους εαυτούς μας. Είναι αυτός που μας φοβερίζει να κάνουμε αυτά που θέλουμε. Και επειδή βαρέθηκα να το πηγαίνω σιγά σιγά. Αυτός είναι. Αυτός που δείχνω με το δάχτυλο χώρις πια να τον φοβάμαι. Που ξέρω ότι μπορεί να βρεθώ στα χέρια του και να συναντηθώ μαζί του πρόσωπο με πρόσωπο.

Είναι εκείνες οι φορές που γυρνάω στους δρόμους. Που είμαι ελεύθερος. Και σκέφτομαι μέσα στην ελευθερία μου, τι θα μπορούσα να κάνω παραπάνω. Όταν οι δρόμοι είναι πορτοκαλί από τις λάμπες. Όταν δεν υπάρχει ψυχή τριγύρω. Και όμως φοβάμαι ότι μπορεί να με ακούσουν να σκέφτομαι. Γιατί είναι πάλι πίσω μου αυτός. Είναι εκείνες οι στιγμες που καταλαβαίνω ότι κινώ τις υποψίες. Και γιατί; Επειδή γυρνάω στους δρόμους; Μάλλον αυτό είναι το πρόβλημα. Δεν πρέπει να γυρνάμε στους δρόμους. Γιατί; Δεν κάνω τίποτα κακό. Ούτε φασαρία ούτε τίποτα. Κι όμως κάνω.

Τριγυρνώντας στους δρόμους απλά κάνοντας βόλτα χωρίς να πηγαίνεις κάπου συγκεκριμένα σημαίνει ότι έχεις ξεφύγει από τη γραμμή τους. Είναι εκεί που δεν είσαι μέλος της κοινωνίας πια. Της δικής τους κοινωνίας όπου όλα ελέγχονται και αυτοί γνωρίζουν τα πάντα για τους από κάτω τους. Για αυτό θα τύχει να σου ζητήσουν ταυτότητα. Να δουν ποιος είναι αυτός ο τυπάς. Είναι εκεί που ενώ στην ουσία δεν τους βλάπτεις θα σε προκαλέσουν να κάνεις κάτι που είναι αξιόποινο σύμφωνα με τα χαρτιά τους. Και τότε θα σε κατηγορήσουν.

Αλλά αυτό δεν είναι το μόνο πρόβλημα. Και όσο δεν τους έχεις μπροστά σου να τους δεις, φοβάσαι ότι κάπου είναι. Αυτό μας έκαναν... Να μην εμπιστευόμαστε κανέναν. Γιατί μόνο έτσι θα επιβιώσουν. Γιατί αυτός είναι ο λόγος που ο καθένας που θα πάρει λίγη εξουσία στα χέρια του θα σε πατήσει κάτω. Για να μη του πάρεις τη θέση, γιατί θέλει να σε εκδικηθεί, γιατί ίσως με αυτόν τον τρόπο γιορτάζει την ανωτερότητά του από εμάς.

Και πάλι οι εικόνες στο μυαλό μου. Ένα μεγάλο άσπρο δωμάτιο είναι η ζωή πλέον. Σε κάθε γωνία και μία κάμερα να σε κοιτά. Και μέσα στο μυαλό σου ένας ανιχνευτής σκέψεων. Και είσαι καθισμένος σε μία γωνία σε αυτό το δωμάτιο. Και προσπαθείς να συγκρατηθείς. Να μη σε πάρουν οι σκέψεις σου και σε ακούσουν. Αλλά μέχρι πότε; Και είσαι και μόνος σου στο δωμάτιο. Σα λευκό κελί. Απομόνωση. Και αυτό είναι η ζωή. Ένα κλουβί που σε έχουν βάλει μέσα. Και σε παρακολουθούν. Να μην κάνεις τίποτα γιατί την έβαψες. Τρομοκρατία. Αυτό είναι. Αυτοί είναι. Αυτά μας κάνουν. Και ξέρετε κάτι; Έχεις δύο επιλογές. Ή να μείνεις για πάντα έτσι ή τουλάχιστον να χαρείς μερικά δευτερόλεπτα ελευθερίας πριν σε σταματήσουν βίαια.

Λοιπόν; Τι λες; Θα θυσιαστείς για την ελευθερία σου ή θα μείνεις στη γωνιά σου εγκλειστός;

Κάθε μέρα που περνά, αισθάνομαι αυτό το δωμάτιο να μικραίνει και να μακραίνει και τις κάμερες να έρχονται και πιο κοντά κάθε φορά. Ένα απολυταρχικό καθεστώς να δείχνει το πιο σκληρό προσωπό του κάθε μέρα και πιο πολύ. Αυτό που φοβάμαι είναι μη με σταματήσουν στη σκέψη και δεν προλάβω τα δευτερόλεπτα της ελευθερίας.

( Δεν ξέρω αν το έχω τελειώσει ακόμα. Θα το μάθουμε όμως. )

Ένα μήνυμα...

Όσο περνά ο καιρός, όσο περνούν οι εποχές, τα πράγματα χειροτερεύουν. Δεν ξέρεις από που, και πού να κρυφτείς...

Η πόλη πρέπει να καεί. Και μαζί της, όλοι όσοι θέλουν το κακό μας. Μαζί της όλοι όσοι φροντίζουν για αυτό. Τότε πιστεύω θα περάσουμε ώρες κοιτώντας τις φλόγες και τους καπνούς. Θα επικρατήσει μια περίεργη ησυχία. Παρά του υπάρχοντος θορύβου, θα υπάρχει ησυχία. Και τότε θα αρχίσει να βρέχει. Να βρέχει χωρίς μεγάλη ένταση. Οι σταγόνες ίσα ίσα θα πέφτουν πάνω στο έδαφος. Και τότε θα ξεκινήσουμε το δρόμο για κάποιο στέγαστρο. Τα καταφέραμε. Ας ξεκουραστούμε σήμερα. Αύριο θα φτιάξουμε τον κόσμο μας.

Και έτσι ελπίζω πως θα γίνουν τα πράγματα. Και ο άνθρωπος θα πατάει στα πόδια του και ποτέ ξανά σε άλλον άνθρωπο. Μέχρι τη δύση της αθλιότητας που επικρατεί ας παλέψουμε. Και κάποτε θα φτάσει η ανατολή. Η αυγή ενός δικού μας κόσμου.

Φυλακισμένοι της καφετέριας

Ίσως τελικά το μόνο που θέλω να κάνω είναι να σας κράξω, να σας βρίσω και άλλα τέτοια. Έχω αρχίσει να μην αντέχω τον κόσμο που είναι γύρω μου. Αυτούς κυρίως που νομίζουν πως είναι ελεύθεροι μέσα στη φυλακή τους. "Περνάμε καλά, πίνουμε τον καφέ μας, γκομενάκια τριγύρω, η καφετέρια τα σπάει(!)" συχνές εκφράσεις. Είμαστε σαν τα αντικείμενα. Μου ήρθε ένα παράδειγμα τώρα. Σαν το ψωμί. Γεννιόμαστε, μας αλέθουν, μας ζυμώνουν, μας ψήνουν, μας πουλάνε, μας τρώνε και μπορεί να μας πετάξουν κιόλας αν δεν είμαστε νόστιμοι!
Αν το καλοσκεφτείς...έτσι είναι. Εκτός αν καταφέρεις και γίνεις φούρναρης! Τότε δε θα είσαι άνθρωπος αλλά τέλος πάντων. Δε λέω, πολύ χρήσιμο το ψωμί. Αλλά το κανονικό ψωμί. Μάλλον λοιπόν θα γίνουμε ζυμαρούληδες σαν αυτούς που διαφήμιζαν πιο παλιά.
Ένας καφές ας πούμε δεν είναι ανάγκη να τον πληρώνεις από 2,50€ μέχρι 4,00€ (ελπίζω να μην ανέβηκε κι άλλο). Μπορείς να φτιάξεις καφέ και να αράξεις στην παραλία, στην πλατεία, στο πάρκο, σε πολλά μέρη πάντως που σίγουρα έχει κόσμο. Επίσης κάτι που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί αναζητάτε καφετέριες με κόσμο από τη στιγμή που δεν πρόκειται να μιλήσετε και σε κάποιον άλλο εκτός από την παρέα σας. Ειλικρινά, θα ήθελα κάποιος να μου το εξηγήσει. Μήπως εν τέλει ο καφές σε μία καφετέρια είναι κάποιου είδους κοινωνικό ναρκωτικό; Πιο παλιά στα καφενεία (καφενέδες για τους πιο μερακλήδες), γνωριζόντουσαν όλοι μεταξύ τους. Θα μου πείτε, κλειστές κοινωνίες, χωριά κλπ. Πέρνα έξω από ένα καφενέ και δες αν γνωρίζονται σήμερα οι παρευρισκόμενοι μεταξύ τους.
Αυτή η ώθηση προς την κοινωνικοποίηση του ανθρώπου μέσω μηχανισμών διασκέδασης και ψυχαγωγίας οδηγεί περισσότερο στην απομόνωση ανθρώπων που δε συμμετέχουν σε αυτή με αποτέλεσμα να υπάρχει μια παρακίνηση και ένας εξαναγκασμός αυτών στη συμμετοχή τους τελικά με το φόβο ότι μπορεί να μείνουν μόνοι τους. Στην ουσία λοιπόν οι μηχανισμοί αυτοί δημιουργούν ανασφάλειες στους μη συμμετέχοντες για να τους φέρουν στη θέση του πελάτη. Αυτό φυσικά δεν έχει κάποιο αντίκτυπο στα άτομα που πάνε σε καφετέριες ήδη διότι είναι ήδη πελάτες και χαμογελαστά κοινωνικοποιημένα όντα. Είναι από αυτά τα άτομα που μπορεί να φρικάρουν αν τους προτείνεις βόλτα που δε θα καταλήξει σε καφετέρια. Επίσης τα ίδια άτομα νιώθουν σα να τους στερείς την έξοδο τους αν τελικά αποφασίσουν να μην πάνε στο cafe-bar για να έρθουν μαζί σου!
Το χειρότερο όμως είναι ενώ θεωρούν τους εαυτούς τους ελεύθερους στην πραγματικότητα αγνοούν το ότι είναι σε μία υποσυνείδητη φυλακή που δεν τους επιτρέπει να κάνουν κάτι άλλο πέρα από το να καταναλώνουν κάθε είδους προϊόν. Η πλάκα είναι ότι όλο αυτό είναι μια αλυσίδα πολύπλοκη αρκετά. Είμαστε προϊόντα που καταναλώνουν προϊόντα. Δηλαδή, γεννιόμαστε, αγοράζουμε, μας πουλάνε και μας αγοράζουνε, και όλο αυτό έχει γίνει με τρόπο που να έχουμε μόνο εμείς ανάγκη. Αλήθεια, γιατί; Και πώς θα μπορούσαμε να το σταματήσουμε όλο αυτό το σκηνικό;

Θα τα ξαναπούμε...

Ποιος φταίει;

Δυστυχώς μια εισαγωγή που ήθελα να γράψω για τα παρακάτω δεν μου "βγήκε" και επειδή ήθελα να μιλήσω σα να βιαζόμουν να φωνάξω όπως αυτός που παλεύει για κάτι καλύτερο αλλά τον φυλακίζουν σας τα γράφω στα γρήγορα.

Θέλει σκέψη για να μιλήσουμε. Θέλει επεξεργασία των λέξεων, των φράσεων και των προτάσεων για να καταλάβει κανείς την ιδέα του ομιλούντα, το λόγο που γράφει κάποιος. Ότι κάτι μας προκάλεσε ενθουσιασμό δε σημαίνει ότι μας άλλαξε τη ζωή μας ή τον τρόπο σκέψης μας. Τα λόγια που διαβάσαμε και ακούσαμε που ήταν τόσο όμορφα στα μάτια μας και στα αυτιά μας δεν είναι πάντα ψυχαγωγία. Ένα τραγούδι δεν είναι μόνο τέχνη. Ένα ποίημα δεν είναι μόνο τέχνη. Μία θεατρική παράσταση δεν είναι ψυχαγωγία. Μία ταινία δεν είναι μόνο ψυχαγωγία. Δεν πρέπει να μένουμε στον τραγουδιστή, τον ποιητή, το ζωγράφο, τους ηθοποιούς, τους σκηνοθέτες. Γιατί έχουμε πάψει να βλέπουμε μακριά παρά μόνο μπροστά μας; Γιατί τόσες μέρες στη δουλειά να μας παίρνουν τη ζωή; Γιατί να πρέπει να ζούμε σε ένα κόσμο που βολεύει κάποιους άλλους ενώ μένουμε και εμείς εδώ; Γιατί να παρακολουθούμε την τηλεόραση μας ενώ μπορούμε να κάνουμε τόσα άλλα πράγματα και κυρίως να γνωρίσουμε άλλους ανθρώπους; Γιατί έχουμε ξεχάσει ή δεν ξέρουμε καν πως λέγεται αυτός που μένει δύο ορόφους από πάνω μας; Αλήθεια, του μιλήσαμε ποτέ; Είμαστε ξένοι για αυτούς, είναι ξένοι για εμάς. Απομόνωση. Απομόνωση; Τι απομόνωση; Σε φυλακές είμαστε; Γεννηθήκαμε σε μία φυλακή; Ζούμε σε μία φυλακή; Μα πώς; Εγώ δεν ήθελα να είμαι έτσι. Αλλά πότε με ρώτησε κάποιος πώς θέλω να ζήσω; Δε με ρώτησε. Ποτέ, κανείς. Ήταν χρόνια πριν γεννηθώ που κάποιοι αποφάσισαν πως έκαναν το σωστό. Έτσι φαινόταν τουλάχιστον. Μα πλέον φαίνεται ξεκάθαρα τι έγινε. Κάποιοι δεν ήταν και τόσο σοβαροί στις επιλογές τους με αποτέλεσμα αυτό που είπαν για καλό να γυρίσει να τους κυνηγήσει και να κυνηγά πλέον και μένα. Δε σκεφτήκατε ότι θα γεννηθούμε; Εσάς ρωτάω. Γιατί εσείς φταίτε. ΕΣΕΙΣ. Γιατί φερθήκατε πιο ανόητα από ένα παιδί. Γιατί φοβηθήκατε να αναλάβετε ευθύνες και τις δώσατε αλλού. Και βλέπουμε που τις δώσατε. Και δε φτάνουν αυτά. Μας βρήζετε κίολας. Που προσπαθούμε να αλλάξουμε τα χάλια σας. Να διώξουμε την εκμετάλλευση από πάνω μας. Ότι κάνατε λάθος θέλουμε να το αλλάξουμε και θα το κάνουμε. Είτε είστε μαζί μας είτε όχι. Και στο κάτω κάτω αφού σας αρέσει που είστε παθητικοί θεατές της ζωής μη μας κρίνετε. Είστε αρκετά μεγάλοι για να καταλάβετε. Και ίσως τελικά να είναι κρίμα που θα διαβάσουν τα παραπάνω λίγοι άνθρωποι.

Ας μην ξεχνάμε πως όλοι μα όλοι έχουμε τον ίδιο προορισμό απλά διαφορετική πορεία. Ας την κάνουμε πιο ευχάριστη...

...λουλούδια :)

Η φωτία...

Η φωτιά που έκαιγε την Αθήνα πριν μερικές μέρες και κατέστρεψε την περιουσία μερικών ανθρώπων αντιμετωπίστηκε πιο μάχιμα από τα ΜΜΕ, τους πολιτικούς και τους διάφορους φορείς εξουσιών. Πιο μάχιμα; Σε σχέση με τι; Η απάντηση προφανής...

Σε σχέση με τις φωτιές στα δάση. Αυτές οι φωτιές που έβλαψαν τους εξουσιαστές και τους καπιταλιστές είχαν φυσικά μεγαλύτερης βαρύτητας ενδιαφέρον από τα ΜΜΕ. Αλλά σκέψου και εσύ. Λες ότι δε σ' αρέσει να καταστρέφουν την περιουσία του διπλανού σου ή τη δική σου. Λογικό. Όταν καταστρέφουν την περιουσία σου δε μιλάς. Γιατί είναι και δική σου περιουσία το δάσος. Κάθε δάσος ανήκει σε όλους όπου και να είναι αυτό. Αλλά αρκείσαι σε μία φράση. Άντε ίσως και τρεις παραπάνω.

Κατηγορείς τους κουκουλοφόρους, για το χαμό που προκαλούν στην ήρεμη ζωή σου. Δεν μπορείς να βγεις έξω, να κάνεις τα ψώνια σου, να περπατήσεις και ότι άλλο φοβάσαι να κάνεις που έχει σχέση με το έξω, από τη στιγμή που η πόλη έχει γίνει πεδίο μάχης σε κάποιες περιοχές. Αλήθεια, όσοι κράξατε τα δρώμενα, με τα σπασίματα, τα οδοφράγματα, τους πυρπολισμούς, σε τι σας πείραξαν οι ταραχές; Σας επηρέασε τίποτα; Άλλαξε κάτι στη ζωή σας; Και δεν κάνω λόγο για να μου πεις την ιστορία σου, του πως πήγες στη δουλειά σου κάνοντας τον κύκλο της Αθήνας μη μπορώντας να περάσεις από το κέντρο. Μάλλον δε σε επηρέασε. Αλλά φώναξες. Θύμωσες ίσως με αυτούς, τους αλήτες. Ποιο είναι το άδικο που έπραξαν οι εν λόγω νεαροί; Οι τράπεζες; Μα σου πίνουν το αίμα. Και χωρίς να έχεις σχέση με αυτές άμεση, συνδέεσαι έμμεσα. Όταν λεφτά του προϋπολογισμού πηγαίνουν σε αυτές. Ναι, από τη φορολογική σου υπευθυνότητα σε πνίγουν.

Και οι άλλες φωτιές; Δε σε επηρεάζουν. Φευ! Χωρίς δάση μπορείς και εσύ να ζήσεις. Εξάλλου είναι μακρυά, από την τσιμεντούπολη που μένεις. Κι εγώ μένω, στην τσιμεντούπολη. Ναι, κι εγώ. Και βλέπω, το αισθάνομαι ότι με επηρεάζει το, πλέον, καμμένο δάσος. Και 'σένα επηρεάζει. Θυμήσου πιο παλιά, αν είσαι μεγαλύτερος από μένα. Θα μου πεις, "τι να θυμηθώ; Πώς ανέπνεα;". Όχι, πως ζούσες. Και θυμήσου το καλά. Κάνε μία προσεκτική σύγκριση. Διαφορά ε;

Λοιπόν τι λες; Οι αλήτες είναι το πρόβλημα ή η εξουσία που σου επιβάλλεται και σου καταστρέφει τη ζωή με κάθε τρόπο; Όχι, αυτοί οι αλήτες δεν είναι κάποια παλιόπαιδα που οι γονείς τους δε τους έμαθαν τρόπους. Δεν είναι άτομα που δε θέλουν να δουλέψουν. Δεν είναι άνθρωποι με μανίες σε καταστροφές και φωτιές. Είναι άτομα που ξέρουν πως για αυτό που παλεύουν μπορεί αύριο να ξυλοκοπηθούν από τις δυνάμεις καταστολής της εξουσίας. Είναι άτομα που διακινδυνεύουν τη ζωή τους για τις ζωές όλων σας. Είναι άτομα που παλεύουν για την πραγματική ελευθερία και μπορεί να μπουν φυλακή για αυτό.

Γιατί η δημοκρατικού τύπου δικτατορία έχει τις δικλίδες ασφαλείας για να μην πέσει ποτέ το καθεστώς της με νόμιμους τρόπους ( εκλογές ). Αυτό το καθεστώς που σου δίνει 700 ευρώ, σου ζητά να πληρώσεις τα βιβλία της σχολής σου ( σύντομα, υποθέτω, και του σχολείου σου ) και απαιτεί να είσαι νόμιμος πολίτης στους νόμους που ψήφισε εναντίον της ελευθερίας σου. Δε θα απαλλαγείς από ευθύνες λέγοντας, "εγώ δεν ψήφισα αυτούς". Όποιος και να βγει στην εξουσία και πάνω στην πλάτη σου τα ίδια θα κάνει. Είναι ιός η εξουσία. Αλλά με μία διαφορά, δε βλάπτει τον εξουσιαστή αλλά τον κόσμο γύρω από αυτόν.

Σε παρακαλώ, αν θες μία καλύτερη ζωή από αυτό το μπουντρούμι που ζεις και ζούμε, κάνε ένα πράγμα. Σήκω από την πολυθρόνα σου και αντέδρασε. Μην αφήνεις να σε σκοτώνουν κάθε μέρα και από λίγο. Σπάσε τα δεσμά που σου έχουν δέσει. Μην κάνεις το δικό τους. Πάρε τη ζωή σου στα χέρια σου και περπάτα στο δρόμο που θα ορίσεις εσύ. Μη περιμένεις να βρεις ένα διαφορετικό τρόπο να σε εκμεταλλευτούν.

Πρέπει να αντιδράσεις και εσύ. Για το καλό όλων μας.

Δημοκρατία!!!

Σήμερα η γιορτή της αποκατάστασης της δημοκρατίας... Μάλλον η γιορτή της αλλαγής του ονόματος του πολιτικού καθεστώτος. Δικτατορία... δεν την έζησα. Δεν ξέρω να πω. Έχω ακούσει πολλά για αυτήν. Καλά, κακά, άσχημα... Έχουμε δημοκρατία!

Κάθε μέρα όλοι πάνε στις δουλειές τους που έχουν καταντήσει δουλίες. Όσοι βέβαια έχουν δουλειά. Άνεργοι θα υπάρχουν πάντα!! Γιατί έχουμε δημοκρατία! Όλα καλά! Έχουμε δημοκρατία. Και τι σημαίνει αυτό; Φέρονται σα να μην υπάρχουμε, αγνοούν τις ζωές μας και επιπλέον δηλώνουν κατάμουτρα στους πολίτες, όλους εσάς που βλέπετε τηλεόραση, πως γιορτάζουν μόνοι τους και τι μεγάλο πανηγύρι έγινε και τι ακριβά κοστούμια και άλλα αξεσουάρ. Και από εμάς κανένας. Δημοκρατία.

Και φώτα δημοσιότητας και λαμπερές πέτρες και βουλευτές και βολεμένοι και πολλοί γνωστοί και άγνωστοι μικροί επιχειρηματίες με κεφάλαιο τους πολίτες. Παίζουν πάνω στα κεφάλια μας. Και το περίεργο είναι ότι πολλών τα κεφάλια δε σηκώνονται. Έχουν πίασει πάτο. Εκεί! Ηρεμία και γαλήνη. Τι να φωνάζω τώρα; Δε με παίρνει... Θα κάτσω ήρεμα και θα δουλεύω μέχρι να πεθάνω...

Αν ήταν γιορτή της δημοκρατίας αυτό εγώ είμαι ο πρόεδρος της Σελήνης. Για να μην πω του Δία. Και όλα ωραία και καλά. Εμείς γιατί δε γιορτάσαμε μαζί τους για τη δημοκρατία. Ποιοι μας εμποδίζουν; Ποιοι είναι αυτοί που τους ψηφίζετε για να μην έχουμε δικαιώματα στη δημοκρατία τους; Γιατί τους ψηφίζετε; Γιατί καταπατάτε τα δικαιώματά σας; Γιατί φυλακίζετε τους εαυτούς σας; Γιατί δουλεύετε μέχρι να πεθάνετε; Γιατί εργάζεσθε για ένα πιάτο φαΐ; Γιατί όλα αυτά; Γιατί έχουμε δημοκρατία; Για να μην έχουμε δικαιώματα;

Δημοκρατία ή τυρρανία είναι το πολίτευμά μας; Και αν χαρήκαμε που έπεσε η χούντα που ήταν περίπου το ίδιο, από ότι έχω ακούσει τουλάχιστον, και άλλαξε μόνο η επιφάνεια, γιατί τους αφήσατε να τα κάνουν τα ίδια; Γιατί γιορτάζουν αυτοί απόψε που βρήκαν τη σίγουρη δουλεία. Χαίρονται τόσο πολύ και μας το λένε. Το δείχνουν τα κανάλια. Και πολλοί από αυτούς που τα βλέπουν χαίρονται και αυτοί. Τι χαίρεστε; Για ένα όνομα; Γιατί;

Οι περισσότεροι με ονόματα ασχολούνται. Δημοκρατία, δικτατορία, Μακεδονία, Κύπρος. Αλλάζουν τα πάντα στα μέτρα τους. Άλλοι φανατίζονται για την πατρίδα άλλοι για το χρήμα. Και οι δύο στο ίδιο τσουβάλι. Ποιος είσαι; Ή μάλλον από που κατάγεσαι; Και; Ναι, κάθε έθνος έχει μία ιστορία. Σωστά, μην την διαστρευλόνετε. Και δε φταίει το κεφάλαιο και τα λοιπά για την κατάσταση την εργατική. Φταίει αυτός που κάνει κουμάντο. Αυτοί τους αφήνουν. Αυτοί ψηφίζουν νόμους. Όχι ο κεφαλαιούχος. Εκεί είναι η σαπίλα. Αυτή πρέπει να κόψουμε. Και όλα μετά θα είναι καλύτερα.

Αλλά εγώ είμαι και κολλημένος. Γιατί γιόρτασαν μόνοι τους για τη δημοκρατία; Εμείς πού είμασταν; Πόσο μάλλον εσείς που ψηφίσατε... Πού;

Μία σούμα...

Μία σούμα λοιπόν των πραγμάτων για να βάλουμε και κάποια τάξη στην αταξία μας.

Φοιτητιλίκια: Άρχισε εξεταστική περίοδος σε Τ.Ε.Ι. (γνωστά πλέον ως Α.Τ.Ε.Ι.), Α.Ε.Ι. και λοιπά ΙΣΟΤΙΜΑ ιδρύματα (Ι.Ε.Κ. κλπ) (εμείς τσάμπα διαβάσαμε και είμαστε εξωρία! ).
Μάχες, που μόνο μάχες δεν είναι στην φοιτητική τάξη, για το αν θα γίνει κατάληψη ή όχι και το πως βοηθάμε με αυτόν τον τρόπο να σταματήσει ο πόλεμος στο Ιράκ!!! Έχω ακούσει πολλά αστεία αλλά αυτό ήταν γελοίο μπορώ να πω. Είναι λάθος, πιστεύω, να υπάρχουν παρατάξεις κομμάτων μέσα στις σχολές. Και νομίζουν αυτοί των παρατάξεων πως είναι εκτός συστήματος!!
Τελικά όμως, όχι μόνο είναι μέσα στο σύστημα αλλά , ελπίζω χωρίς να το καταλαβαίνουν, το βοηθούν κιόλας.

Διάφορα άλλα: Άκουσα πως εσκότωσαν έναν ηθοποιό. Επίσης, άκουσα ότι εγινε και μεγάλο θέμα. Επίσης, άκουσα ότι ήταν μπλεγμένος με διάφορα. Επίσης, σκοτώθηκε ένας φοιτητής εδώ στην Κρήτη. Αλλά περισσότερο σας ένοιαξε τι έκανε ο ηθοποιός και όχι ποιος τον σκότωσε και που έχουν φτάσει οι έρευνες της τρανής μας αστυνομίας (χα χα, τρανής), και ούτε ποιος ήταν ο φονίας του παιδιού.

Προφανώς, ότι δεν έχει χρώμα, ζουμί και λεφτά δεν απασχολεί κανέναν δημοσιογράφο, πολιτικό και άλλους ανθρώπους που ασχολούνται με τον δικό τους τρόπο με τα κοινά.

Αλλά όταν οι φοιτητές τσακωνόμαστε για το ποιά αιτήματα θα δώσουμε στην κατάληψη, για το ποιά πορεία θα ακολουθήσουμε και τι πρεσβέυει καλύτερα τις απόψεις του καθενός μας ξεχωριστά, τότε δεν πρόκειται να καταφέρουμε τίποτα εμείς οι "τιμημένοι" φοιτητές.

Και δεν είμαστε έρμαια της μοίρας μας όταν σκεφτόμαστε έτσι, αλλά τουλάχιστον έχουμε συνειδητοποιήσει την κατάσταση και αφήνουμε τους ανήδεους κνίτες, γενοβίτες, δαπίτες, πασπίτες, δικτυοτούς (!) να φάνε τα μούτρα τους μπάς και βάλουν μυαλό.

Δεν είμαι αναρχικός, αλλά αυτοί πάντα πάνε όλοι μαζί και δεν λείπει κανείς από πουθενά. Ίσα-ίσα και αυτά που λένε συνήθως είναι τα πιο σωστά (για να μην γίνομαι απόλυτος).

Θα σας ξαναδώ σύντομα ;)

HEAVY METAL KAI ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΣΤΑ ΚΑΓΚΕΛΑ!