Σάββατο, 26 Ιουνίου 2010

Τελικά η απάθειά μας είναι αυτή που δημιουργεί το πρόβλημα

Γενικά, υπάρχει δημοκρατία. Γενικά! Γιατί ειδικά, μόνο το όνομα μένει. Υπάρχει και παλιότερο κείμενο για τη δημοκρατία αναφερόμενο στη γιορτή της. Το σκηνικό σήμερα δεν μπορεί να πείσει ούτε τον πιο αφελή πως αυτό είναι δημοκρατία. Σίγουρα, όμως, πείθει τους πιο ηλίθιους. Πώς ήρθαν τα πράγματα έτσι; Τι βλέπετε στις τηλεοράσεις και δε μιλάτε ούτε στο ελάχιστο;

Γενικότητες...

Δε θα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή για χάρην συντομίας. 2008, Δεκέμβρης. Το νιοστό θύμα από πυρά μπάτσων. Αντίδραση; Εξέγερση. Και πάλι, εκείνες τις μέρες δεν κατέβηκε όλος ο κόσμος. Αλλά ήταν πολύς. Και είχε διάθεση να πάρει πίσω τα πάντα. Και τώρα; Από τότε, οι πυροβολισμοί έχουν αυξηθεί. Σε μεγάλο βαθμό. Σε υπερβολικά μεγάλο βαθμό. Μέσα σε ενάμιση σχεδόν χρόνο. Για το παραμικρό, το όπλο μιλά. Κανείς όμως δεν αντιδρά στο μήνυμα που φέρνει; Όταν αρχίζουν τα όπλα να μιλούν, τα πράγματα μάλλον είναι ξεκάθαρα.

Ο στρατός πόλης ( γνωστός ως αστυνομία ) και το υπουργείο προστασίας του πολιτεύματος, έχουν πεισμώσει. Ότι φωνάζει καταστέλλεται. Βιβλία θα ξανακαούν; Ολοκληρωτισμός; Τι έπεται;

Αλήθεια, δεν ήταν ειλικρινές η μετονομασία του υπουργείου δημόσιας τάξης σε υπουργείου προστασίας του πολίτη; Δε θυμίζει κάπως την προστασία που πουλάνε οι μαφίες ( και η αστυνομία αν θυμάστε ) στα νυχτερινά κέντρα; Μάλλον περί του ιδίου πρόκειται. Απλά πλέον παίζει και τον καθαρό ρόλο του προστάτη του πολιτεύματος χωρίς να ενδιαφέρεται καν για τους πολίτες. Βέβαια ενδιαφέρεται και για αυτούς. Ενδιαφέρεται να μην κουνηθούν καθόλου εναντίων τους.

Ο φόβος για το τι πρόκειται να έρθει, μπορεί να κάνει κάποιον να τρέμει. Κάποιον να χτίσει γύρω του ένα απόρθητο φρούριο. Κάποιον να αρχίσει να επιτίθεται σε ότι φοβάται. Κάποιον να κάνει κάτι άλλο.

Αλλιώς, ο ένας κρατάει το χέρι του άλλου πίσω από ένα φρούριο και επιτίθενται.